KORKU

Ey insan,

Korku sana çok şey öğretir.

Ateşten uzak durursun.
Uçurumun kenarında geri çekilirsin.
Karanlıkta daha dikkatli yürürsün.

Korku bazen hayatta tutar.

Fakat korku büyüdüğünde seni yaşamaktan da alıkoyabilir.

Bir zamanlar seni koruyan şey duvarına dönüşebilir.

Ey insan,

Korktuğun şeyi hemen düşman sanma.

Tanımadığın için korkuyor olabilirsin.
Bilmediğin için.

Bir başkasının sana öğrettiği hikâye yüzünden.

Kalabalığın içinde korku hızla büyür.

Bir kişi korkar.
Başkasına anlatır.
Bir diğeri ekler.
Bir başkası büyütür.
Sonra gerçek ile korkunun sınırı kaybolur.

Ve insanlar korktukları şeye zarar vermeyi kendilerine hak görmeye başlar.

Ey budun,

Korkunun üzerine kurulan toplumlar sessiz görünebilir.

Fakat o sessizlik huzur değildir.

İnsanlar konuşmaz çünkü korkarlar.
Soru sormaz çünkü dışlanmaktan korkarlar.

Yanlış gördüğünü söylemez çünkü bedelinden korkarlar.

Böyle bir yerde düzen vardır belki.
Ama güven yoktur.

Ey insan,

Korkunun seni yönetmesine izin verme.

Fakat korkunu da inkâr etme.

Korkusuz olmak insanın doğası değildir.

Cesaret, korkunun yokluğu değil, korkuya rağmen doğru olanı yapabilmektir.

Bir adım atarsın.

Ellerin titreyebilir.
Sesin kısılabilir.
Yine de konuşursun.

Bir insanın hakkı çiğnenir.
Yalnız kalabilirsin.
Yine de yanında durursun.

Bir hata yapmış olabilirsin.
Gururunu kırabilir.
Yine de “yanıldım” dersin.

İşte cesaret böyle görünür.

Ey insan,

Korku sana geleceği karanlık gösterebilir.
Ama gelecek henüz yazılmadı.
Onu korkunun kalemiyle yazmak zorunda değilsin.

Bir çocuğa korku miras bırakabilirsin.
Ama güven de bırakabilirsin.

Bir topluma şüphe bırakabilirsin.
Ama dayanışma da bırakabilirsin.

Bir nesle düşmanlık bırakabilirsin.
Ama soru sorma cesareti de.

İşte gelecek burada değişir.

Ey insan,

Korktuğun her şey kötü olmayabilir.
Ve sevdiğin her şey doğru olmayabilir.

Bu yüzden duygularını dinle, ama kararlarını yalnızca onların eline bırakma.

Düşün.
Sor.
Bak.
Ara.
Sonra hareket et.

Çünkü korku çok hızlı konuşur.
Bilgelik daha yavaş.

Ve bazen hayatın en önemli kararı ilk duygunun değil, en uzun düşüncenin ardından gelir.

Ey insan,

Korkunu yok etmeye çalışma.

Onu tanı.
Nereden geldiğini sor.

Seni koruyor mu?
Yoksa seni küçültüyor mu?
Seni dikkatli mi yapıyor?
Yoksa seni başkasına zarar vermeye mi itiyor?

Aradaki farkı bil.

Çünkü insan korkusunu tanıdığında onun kölesi olmaktan bir adım uzaklaşır.

Ve özgürlük bazen şu cümleyle başlar:
“Korkuyorum. Ama yine de doğru olanı seçeceğim.”